Komite Internazionalistak

Gaza: generadora de vida


Entramos en la franja de Gaza el día 12 de agosto. A las 8 de la manyana 11 de las 12 personas que participamos en la brigada de Komite Internazionalistak, esperamos impacientes a que desde la garita que hay antes de acceder al check point de Erez, la ocupante nos diera el aviso para pasar.
Despues de mostrarle una a una los pasaportes, nos abren la puerta que da acceso al check point, una verdadera terminal de aeropuerto. Dentro, impone la presencia de gente armada hasta los dientes, los cuales se pasean seguros,muy acostumbrados a esto, a la brutalidad. Impone a la vez  la soledad y el vacio de la enorme sala de espera donde tantas veces se niega el acceso a la poblacion gazati, el acceso a personal medico, a medicinas, a objetos de primera necesidad.

[Koldo Sagasti] Goizeko 9:00ak dira eta dagoeneko, Jerusalemeko alde zaharreko ostatuko atea zeharkatu orduko, sargoriak neuronak bigundu eta ibilera mantsotzen digu. Berandu gabiltza eta Damaskoko atera iritsi garenerako hor daukagu zain Marwan, gure gidaria. Urteroko brigadetan egin ohi dugun bezala harekin egin dugu lehenengo hitzordua hiri zaharreko karriketan zehar bisita historiko-politikoa egin diezagun. Marwan ekintzaile ezkertiar beteranoa da, 17 urte zituela kartzelaratu zuten eta 18 eman zituen Israelgo ziegetan, hor ikasi zituen hebreera eta bisita gidatuetan modu traketsean erabiltzen duen ingelera. Zulotik ateratakoan, halaber, jarduera politikoan jarraitu zuen eta azken urteotan gazteentzako kultura eta aisialdi erakundea zuzentzen zuen Jerusalemeko alde zaharrean, Nidal Center. Iazko uztailean, berriz, Israelgo armadak lokalak itxi zizkien urtebeterako eta geroztik, gazteekiko lanean dirauten arren, ez daukate non bildu. Urtebetea pasa da eta lokalak berrirekitzeko baimenaz berririk ez. «Gurea bezalako erakundeak ixtea Jerusalemeko udalaren trikimailuetako bat baino ez da –diosku– palestinarren eguneroko bizimodua gero eta jasanezinagoa bihurtzeko». Kontalari aparta da Marwan. Saladinoren balentriekin hasi eta, 67ko okupaziotik pasata, soldadu sionistek 99an mezkiten zabalune barruan burututako sarraskiarekin bukatzen du. Gaurkoan, aldiz, gogo gabe ari da, burua beste nonbait izango balu bezala. «Barkatu, baina gaur utzi behar zaituztet, Ramallahra joan beharra daukat, lagun baten hiletara –bota du, eta erantzunik espero gabe jarraitu du– gaztaroko kamarada zen, 77an hil zuten eta gaur entregatu digute gorpua. Nik galdetu diot ea ezegokia izango ote zen gu harekin joatea eta berak ezetz, aitzitik, ongietorriak izango ginela. Eta halaxe, pasaporteak hartu eta Ramallahrako autobusean sartu gara Marwanekin.

Marhavan!

Entre los dias 12 y 15 de agosto las personas que formamos la segunda brigada de KI en Palestina, hemos accedido a la franja de Gaza. Al igual que las companyeras de la brigada de agosto, hemos podido comprobar una vez mas y de primera mano, las atrocidades que el ilegitimo estado de Israel comete contra la poblacion gazati.

Manyana colgaremos la cronica de estos dias en Gaza.

Mientras queremos recoger y expandir una vez mas el llamamiento de la poblacion palestina a unirse a la campanya de Boicot, sanciones y desinversiones hasta que el estado genocida de Israel cese con su politica de ocupacion, expasionismo y exterminio de la poblacion palestina.

Israeli Boikot!

Freedom for Filistine!

Oh, marinela
 
Marinela, behiala zena
iadanik ez du nor zen gogoratzen.
Bere benetako aberria oroitu nahi zuen,
baina ohartu zen ez zela ezertaz oroitzen,
bere aberria ez zela esistitzen beretzat.

 
Bazekien ifarraldeko halako kalan
zein koloretakoak ziren oskorriak,
zein suabea zen sartzea gau zarratuan
eta bere arima itsasuntzia irekitzen zuen
uraren murmurioan sostengaturik,
hegoaldeko portu handi batera,
non behiala iragan bat izan zuen,
zoriontsua agian...
 
Urte eta urteetan barrena,
egunik egun,
marinelak amets etengabe
bere sorterri berria eraikitzen zuen.
Hasieran paisaiak kreatu zituen, gero ziutateak sortu zituen,
kaleak  eta zeharbideak sortu zituen gero,
banan banan, bere arimaren materiaz zintzelatuaz,
hausorik hauso, kaietako harresitaraino,
non gero portuak eraiki zituen.
 
Banan banan kaleak,
eta ibiltzen eta leihoetarik begiratzen
zituen jendea...
Jendea ezagutzen hasi zen,
doi-doi berrezagutzen zuenaren gisan.
 
Ametsezko harri bat imiintzen zuen egunero
bere iragana zenaren edifizio horretan.
 
Marinela, behiala zena
iadanik ez du nor zen gogoratzen.
Bere benetako aberria oroitu nahi zuen,
baina ohartu zen ez zela ezertaz oroitzen,
bere aberria ez zela esistitzen beretzat.
 
Amestutako lurrak nun daude?-galdetzen zuen marinelak
Portua sekula aurkitzen ez duten untziak gera- erantzun zion kapitainak
 
Jainkoak ene ametsak debekatu ote ditu?
Aske ez zaren bitartean, hire ametsak ez dute bizia hartuko.
 
Itzul zaitez zeure ametsara...oh, marinela
 
 
 
Fernando Pessoaren Oh, marinheiro liburuan oinarrituako istorioa